دين محمد همه‌ى نوشابه‌ها را منع كرده است و اين از امتيازات آن دين است . و طنطاوى گفته است : هشت سال پيش مردى از اعضاى پارلمان سوئد بمصر آمد . او رئيس انجمن جهانى منع مسكرات بود و مىگفت : بممالك اروپا و مشرق مسافرت كرده‌ام بفرانسه و انگلستان ، چين ، ژاپن ، روسيّه رفته‌ام تمام اين دولتها با هدف من موافقت كرده‌اند . شماره‌ى اعضاى جمعيّت ما بششهزار رسيده است كه فعاليّت مىكنند براى پيشرفت اين مقصود و در امريكا چهل و پنج ميليون از مردم آنجا تصميم گرفته‌اند شراب ننوشند و آن را بر خود حرام كرده‌اند . و نيز روزى با دكترى ملاقات كردم كتابى از دكترهاى امريكا در دست داشت گفت : نويسنده‌ى اين كتاب نوشته است : من در ممانعت از شراب براى مستى چيزى نمىنويسم چون همه آن را قبول دارند . من ميگويم بواسطه‌ى زيانهاى طبّى بايستى از آن جلوگيرى كنند و براى دوا هم اجازه ندهند زيرا امراضى در برابر منافعش ايجاد مىكند كه قابل علاج نيست . دكتر « ميلر » اسكاتلندى گفته است : شراب موجب بهبودى هيچ مرض نمىشود . « ايژابنتم » انگليسى در مجمع طبّى بريتانيا گفت : سراغ ندارم كه بيمار با شراب مداوا شده باشد « ژيسون » انگليسى گفت هرگز شراب براى دوا لازم نمىشود و اينكه ميگويند : شراب موجب تغذيه و تقويت عضلات مىشود معلوم نيست كدام قوّت از آن استفاده مىشود بجز يك قسم سمّى از انواع سموم ؟ ! در حقيقت وقتى ميگوئيم : فلان كس با نشاط و طربناك است يعنى مسموم است و دليل بر اين ادّعا آن است : ما هر سمّى را وارد جسم آدمى بكنيم تمام اعضا مهيّاى مدافعه و مقاومت ميشوند براى بيرون كردن سمّ از بدن و همين است معنى نشاط و خوشى كه جنبش و حركت فوق العاده‌ى عضلات است در مقابل واردات نامناسب . علَّامه در باب تجارت كتاب تذكره : هر آنچه موجب مستى شود به حكم شراب است كه نجس است و حرام چون موسى بن جعفر ( ع ) فرمود : هر چه نتيجه‌اش مثل شراب باشد به حكم شراب است . امام باقر ع فرمود پيغمبر ص فرموده است . هر چه موجب مستى باشد به حكم خمر است . و ابو حنيفه نبيذ را پاك دانسته است و شافعى دو نظر داشته است